seg menne, wette ga soems wo de tram vijf passeit. K, sa het nie weite Menier, ik pak nooit den vijf mo den zeven. Och, dan go ik het ergens anders vroege, toch bedankt zulle, Menier den agent. Hie, drinkt iest ewa van mijn woeter, da is goe vue den dust; merciekes Menier den agent.
groetjes, den lolligen broek of den plezanten keirel.
voor de taalpuristen : over het gebruik van de punt komma, om hier respect uit te drukken :
De informatie aan weerszijden wordt door het gebruik van de puntkomma sterk met elkaar verbonden, veel sterker dan wanneer er een punt gebruikt zou zijn. Bij gebruik van een komma is het verband tussen de twee zinsdelen nog sterker. Een richtlijn voor het gebruik van een ";" is: als er in een zin twee keer de combinatie onderwerp/vervoegd werkwoord/lijdend voorwerp voorkomt en deze twee zinsdelen liggen duidelijk in elkaars verlengde of zijn zonder elkaar weinigzeggend dan kan, om de leesbaarheid te vergroten, een puntkomma gebruikt worden om zowel enige scheiding aan te geven als de delen enigszins bij elkaar te betrekken.
men heeft dus enige scheiding aan met het vervoegd lijdend voorwerp(respect), maar men betrekt de twee zindsdelen dus wel bij elkaar . Hier zou men zich kunnen afvragen omdat respect onovergankelijk is gebruikt en overgenomen uit het frans geen gallicisme is. Maar dit is nog meer voor freaks of taalpuristen en dus onthou ik mij liever van verder commentaar.
men kan ook respect hebben uit hoogachting of angst. James watt was een actieve gebruiker van lachgas omdat dit enigzins verdovend werkte en vroeger daarom een attractie was op de kermis. Ik vroeg over het laatst aan mijn tandarts of er geen lachgas meer wordt gebruikt maar hij vertelde mij dat dit gevaarlijk was omdat men in een koma kon geraken. Niet ongevaarlijk dus. Maar in feite is respect dus een verwering zoals men lacht met een mop die iemand raakt, maar waarom mag men niet met agenten lachen ? Dit is gewoon non conformistisch gedrag of niet volgens de regels, de agent moet de regels respecteren en legt ze dus op aan anderen, dit geeft enigzins een machtpositie en dus wordt het van bovenaan opgelegd omdat macht zogezegd van boven komt (volgens mij nog een ingebakken vooroordeel van de middeleeuwen omdat de kasteelheren in een soort toren zaten, de kerk zit ook altijd in een toren en behoorden dus ook tot de eerste macht van de clerus). Hoe dit modern vertalen ? Lach bij jezelf met een boete die wordt opgelegd zoals ik hier lach met de regels van de trams, maar aanvaard met respect de regels omdat ze het leven veraangenamen anders heeft men natuurlijk angst en zal men zoals James Watt lachgas of een alcohol of iets dergelijks nodig hebben.
Lieve groeten,
Patrick
U denkt : dit is niet wetenschappelijk onderbouwd : lees dan Emmanuel Kant : Een voorbeeld van een categorische imperatief zou zijn dat je (voor jezelf) überhaupt niet mag liegen (omdat je dan je eigen rede corrumpeert); een tweede voorbeeld is dat je de ander nooit slechts als middel maar altijd ook als doel op zich moet beschouwen (terwijl je daar geen uitzonderingen op toelaat, doei, Patrick
Reacties
seg menne, wette ga soems wo de tram vijf passeit. K, sa het nie weite Menier, ik pak nooit den vijf mo den zeven. Och, dan go ik het ergens anders vroege, toch bedankt zulle, Menier den agent. Hie, drinkt iest ewa van mijn woeter, da is goe vue den dust; merciekes Menier den agent.
groetjes, den lolligen broek of den plezanten keirel.
voor de taalpuristen : over het gebruik van de punt komma, om hier respect uit te drukken :
De informatie aan weerszijden wordt door het gebruik van de puntkomma sterk met elkaar verbonden, veel sterker dan wanneer er een punt gebruikt zou zijn. Bij gebruik van een komma is het verband tussen de twee zinsdelen nog sterker. Een richtlijn voor het gebruik van een ";" is: als er in een zin twee keer de combinatie onderwerp/vervoegd werkwoord/lijdend voorwerp voorkomt en deze twee zinsdelen liggen duidelijk in elkaars verlengde of zijn zonder elkaar weinigzeggend dan kan, om de leesbaarheid te vergroten, een puntkomma gebruikt worden om zowel enige scheiding aan te geven als de delen enigszins bij elkaar te betrekken.
men heeft dus enige scheiding aan met het vervoegd lijdend voorwerp(respect), maar men betrekt de twee zindsdelen dus wel bij elkaar . Hier zou men zich kunnen afvragen omdat respect onovergankelijk is gebruikt en overgenomen uit het frans geen gallicisme is. Maar dit is nog meer voor freaks of taalpuristen en dus onthou ik mij liever van verder commentaar.
Lieve groeten,
Patrick Van Ginderachter
men kan ook respect hebben uit hoogachting of angst. James watt was een actieve gebruiker van lachgas omdat dit enigzins verdovend werkte en vroeger daarom een attractie was op de kermis. Ik vroeg over het laatst aan mijn tandarts of er geen lachgas meer wordt gebruikt maar hij vertelde mij dat dit gevaarlijk was omdat men in een koma kon geraken. Niet ongevaarlijk dus. Maar in feite is respect dus een verwering zoals men lacht met een mop die iemand raakt, maar waarom mag men niet met agenten lachen ? Dit is gewoon non conformistisch gedrag of niet volgens de regels, de agent moet de regels respecteren en legt ze dus op aan anderen, dit geeft enigzins een machtpositie en dus wordt het van bovenaan opgelegd omdat macht zogezegd van boven komt (volgens mij nog een ingebakken vooroordeel van de middeleeuwen omdat de kasteelheren in een soort toren zaten, de kerk zit ook altijd in een toren en behoorden dus ook tot de eerste macht van de clerus). Hoe dit modern vertalen ? Lach bij jezelf met een boete die wordt opgelegd zoals ik hier lach met de regels van de trams, maar aanvaard met respect de regels omdat ze het leven veraangenamen anders heeft men natuurlijk angst en zal men zoals James Watt lachgas of een alcohol of iets dergelijks nodig hebben.
Lieve groeten,
Patrick
U denkt : dit is niet wetenschappelijk onderbouwd : lees dan Emmanuel Kant : Een voorbeeld van een categorische imperatief zou zijn dat je (voor jezelf) überhaupt niet mag liegen (omdat je dan je eigen rede corrumpeert); een tweede voorbeeld is dat je de ander nooit slechts als middel maar altijd ook als doel op zich moet beschouwen (terwijl je daar geen uitzonderingen op toelaat, doei, Patrick