De zondag heb ik met een kinderpsycholoog geklapt die zijn vak een beetje moe was. Hij zag het niet meer zitten omdat de opvoeding volgens in veel families faalde omdat men teveel toegeeft aan de kinderen , in feite ziet men de kinderen te graag waardoor men niet graag neen zegt. het is alsof ik deze foto heel graag zie waardoor ik geen kritiek meer durf te geven uit schrik voor een negatieve reaktie die ook een weerslag zou hebben op mijn eigen denken. men denkt zoals het kind, maar dit is niet steeds de goede "weg" in een opvoeding. In feite moet men zeggen : waar wilt het kind naartoe, wat zijn zijn verlangens, als het wil spelen, laat het dan spelen omdat dit in zijn optiek de gemakkelijkste weg is om voldoening te verkrijgen over zijn aktiviteit. Mijn aktiviteit en mijn verlangens zijn daar ondergeschikt aan. Tja, willen we ons zo veel vernederen als het ons kind aangaat ? Ik denk het wel en daardoor ben ik optimistisch wat ik aan de psycholoog vertelt heb door te zeggen : aan de negative zaken zijn er positieve lichtpuntjes , zoals de lichtpuntjes die men nodig heeft om een goede foto te maken.
Wat mij meer aan het hart ligt, ik had het zondag over gevangenen die zoveel stress hebben dat ze bij een cilinder met omgangscirkel deze zot zien bewegen. Dat laatste heb ik niet verteld maar dat is op het internet te zien, bij mijzelf beweegt deze cirkel slechts lichtjes, letterlijk of figuurlijk, hihi. het gaat het er dus over dat stress tot het parasympatisch zenuwstelsel behoort waar we alles nog onder kontole hebben. als we een oogaandoening hebben kan dit door het sympatisch zenuwstelsel overgaan op het anderen oog omdat we dit kopieren , eigenlijk maken we ons sterker door met twee ogen te vechten tegen de ziekte. Is stress dan geen ziekt ? Neen , we kunnen er tegen vechten zonder ons organisme te gebruiken , dat bewijst de test met de cilinder.
Tja, ik heb dus geen kinder"en, de gevangenen zijn mijn kinderen.
Reacties
Geachte,
De zondag heb ik met een kinderpsycholoog geklapt die zijn vak een beetje moe was. Hij zag het niet meer zitten omdat de opvoeding volgens in veel families faalde omdat men teveel toegeeft aan de kinderen , in feite ziet men de kinderen te graag waardoor men niet graag neen zegt. het is alsof ik deze foto heel graag zie waardoor ik geen kritiek meer durf te geven uit schrik voor een negatieve reaktie die ook een weerslag zou hebben op mijn eigen denken. men denkt zoals het kind, maar dit is niet steeds de goede "weg" in een opvoeding. In feite moet men zeggen : waar wilt het kind naartoe, wat zijn zijn verlangens, als het wil spelen, laat het dan spelen omdat dit in zijn optiek de gemakkelijkste weg is om voldoening te verkrijgen over zijn aktiviteit. Mijn aktiviteit en mijn verlangens zijn daar ondergeschikt aan. Tja, willen we ons zo veel vernederen als het ons kind aangaat ? Ik denk het wel en daardoor ben ik optimistisch wat ik aan de psycholoog vertelt heb door te zeggen : aan de negative zaken zijn er positieve lichtpuntjes , zoals de lichtpuntjes die men nodig heeft om een goede foto te maken.
Groetjes en veel moed gewenst,
Patrick Van GInderachter
Wat mij meer aan het hart ligt, ik had het zondag over gevangenen die zoveel stress hebben dat ze bij een cilinder met omgangscirkel deze zot zien bewegen. Dat laatste heb ik niet verteld maar dat is op het internet te zien, bij mijzelf beweegt deze cirkel slechts lichtjes, letterlijk of figuurlijk, hihi. het gaat het er dus over dat stress tot het parasympatisch zenuwstelsel behoort waar we alles nog onder kontole hebben. als we een oogaandoening hebben kan dit door het sympatisch zenuwstelsel overgaan op het anderen oog omdat we dit kopieren , eigenlijk maken we ons sterker door met twee ogen te vechten tegen de ziekte. Is stress dan geen ziekt ? Neen , we kunnen er tegen vechten zonder ons organisme te gebruiken , dat bewijst de test met de cilinder.
Tja, ik heb dus geen kinder"en, de gevangenen zijn mijn kinderen.
groetjes,
Patje