hullabaloo

De Eiffeltoren van het Ruhrgebied

In 1847 komt de steenkool- en staalindustrie in het Duitse Ruhrgebied op kruissnelheid, en omdat de industrieel Franz Haniel staal wil produceren, plant hij in 1847 een steenkoolmijn neer die vanaf 1851 de eerste kolen uitspuwt. De Zeche Zollverein is geboren. Begin twintigste eeuw telt de mijn al elf schachten, in 1932 wordt de hele fabriek gemoderniseerd.

Gaskoelers bij de cokesfabriek.

In de kolenwasserij vind je het Ruhrmuseum.

De cokesfabriek telde 304 ovens van zes meter hoog.

Ook Schacht XII, een van de blikvangers van het cultuurjaar in het Ruhrgebied, krijgt in dat jaar vorm op de tekentafel van architecten Fritz Schupp en Martin Kremmer. Onder de stalen constructie in Bauhausstijl, gaapt een schacht van meer dan 1000 meter diepte. Met de opening van de nieuwe schacht werd Zeche Zollverein de grootste steenkooldelver van het Ruhrgebied: de fabriek stelde in die periode 6.900 mensen te werk. Uit Schacht XII alleen al werd dagelijks 12.000 ton kolen gehaald.

In 1941 slaat het noodlot toe, wanneer bijna dertig mijnwerkers om het leven komen doordat een deel van het gangenstels instort. Na de Tweede Wereldoorlog, dat de Zollverein zonder kleerscheuren doorstond, sloten de elf andere schachten op het terrein een voor een, enkel Schacht XII werd in 1967 nog gebruikt. Op 23 december 1986 werden de laatste kolen gedolven, en daarmee was de Zollverein de laatste nog actieve steenkoolmijn in Essen.

Cokes

De opening van de cokesfabriek in 1961 (dat de steenkool omzet in cokes om de hoogovens van staalfabrieken mee aan te vuren) kon de Zollverein niet redden: de prijzen donderden omlaag door de goedkope import van steenkool. De installatie werd in de jaren zeventig nog uitgebreid tot 304 ovens, maar in 1993 volgde ook de sluiting van de cokesfabriek. Onderhandelingen om de cokesfabriek aan China te verkopen, liepen op de klippen.

Nu kun je 's winters langs de zes meter hoge ovens, die dagelijks 5000 ton cokes produceerden, van de cokesfabriek schaatsen, op het reuzenrad klimmen of een duik nemen in het zwembad. In de kolenwasserij, waar het stof en de stenen van de steenkolen werden verwijderd voordat ze naar de cokesfabriek werden afgevoerd, vind je het Ruhrmuseum, een ontwerp van de architect Rem Koolhaas.

deel

Duitsland, Route Industriekultur, Zeche Zollverein (Essen)

Praktische informatie

Zeche Zollverein
Gelsenkirchener Str. 181
45309 Essen

Tel: +49 (0)201 830 3-60
Fax: +49 (0)201 830 36-20
besucherzentrum@zollverein.de

Op kaart

Javascript is required to view this map.

Interessante links

Reacties

In sommige landen doen ze bij het delven van ertsen aan dagbouw, hierbij liggen de lagen van het erts en de steenkool niet diep onder de grond. De omgeving wordt dan wel aangetast maar het is minder gevaarlijk dan de diepe steenkoolmijnen. De grootste dagbouwgroeves vindt men in de Verenigde Staten (koper, molybdeen), Chili (koper) en Duitsland (bruinkool).

Na de tweede wereldoorlog is als en voorloper van de Benelux de EGKS opgericht tussen Duitsland en Frankrijk.
De vereniging voor Kolen en Staal onder impuls van Konrad Adenauer denk ik had als bedoeling als twee landen samenwerken op economisch gebied op het vlak van twee belangrijke peilers van de industrie ze dan ook geen oorlog meer zouden voeren met elkaar.

In China wordt nog veel steenkool gebruikt in de industrie omdat er nog verouderde industrie is die aan renovatie toe is met behulp van het westen wat dan ook de nodige luchtvervuiling met zich meebrnegt. Beter zou zijn om aan technologieoverdracht te doen en windmolenparken te zetten in China zoals bij ons de groene energie haar opgang heeft. Maar dit zal nog wel een tijdje duren. Wat in China ook gebeurt maaar dit geheel terzijde is een imitatieindustrie, hierbij gaat men westerse produkten namaken zoals radio's met het vervaardigen van de electronische condensers van Philips toe. Ook veel merkledij wordt nagemaakt en verkocht in het westen.
Uw artikel is heel klaar en duidelijk met aandacht voor de problematiek van de mijnbouw. De foto's geven een goed beeld van het geheel. Het is een echt meesterwerkje van industriële archeologie. u moet daar toch veel werk mee hebben voor dit op te stellen ?

In het museum van textiel en industriële archeologie van Gent staat nog een televisie van Anex die mijn vader waarschijnlijk nog heeft ontworpen. Vroeger deden ze alle verbindingen met bedrading en mijn vader heeft er om hen te helpen de geintegreerde schakelingen ingevoerd op een print wat het werk heel wat vergemakkelijkte.

Ik kijk nog altijd met veel liefde naar hoe een print gemaakt is, om het even wat de oorsprong is van het gemaakte produkt.

In China wordt nu aan een snel tempo beton gegoten, het meeste in de wereld volgens de bevolking, om aan versnelde technologische opmars te beginnen en de eigen bevolking te bevoordeligen qua woonst.
In Nepal waar men toch niet zo mee overeenkomt op politiek gebied heeft men toch de toeristische troeven ontdekt van een klooster en deze hogerop volledig nagebouwd. Zo kan econmie toch helpen om conflicten te voorkomen, denk maar aan de Dalai Lama.

Tot slot zou ik willen zeggen dat de toekomst steeds iets beters brengt, hoe gemakkelijk en gebruiksvriendelijk zijn computers tegenwoordig niet.

gepost op 6 Juli 2011 door Patrick

reply